اتیکت
چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386
در ستایش دروغ
ای جواز رفت و آمدهای من
موجب امنیت دنیای من
ای که با تو بی خیالم می شوند
اهل منزل ، مادر و بابای من
برگه ی ترخیص من از غم تویی
باعث ِ حیثیت ِ آدم تویی
تو به من دیوار حاشا داده ای
راه ِ در رو توی دعوا داده ای
هر زمان از عشق می گویم سخن
بوی تو پیچیده در حرفای من
مثل آچار فرانسه در دهان
پیچشی دادی به انواع زبان
تو مددکار ِ تمام عالمی
تو برای اینهمه آدم ، کمی
افتخار من از آدم بودنی
بر تنم زیباترین پیراهنی
ای دروغ ، ای مادر ثانی من
پوشش افعال شیطانی من
تو کلید قفلهای بسته ای
تو خودت یک بسته ی در بسته ای
برقرار و مستدام و زنده ای
تا ابد یک حرکت سازنده ای
نوشته شده توسط ناهید نوری
در | لینک ثابت
•

